Nowoczesna poezja kobieca

0

Kobiety udzielały się w polskim życiu literackim niemal od jego początków, pisząc na przykład utwory przeznaczone dla dzieci czy też powieści o tematyce żywo interesującej panie, to znaczy obracające się wokół wątków romansowych. Jednakże literatura narodowa była przez długi czas uwikłana w różnego rodzaju zadania pozaliterackie, pozostawała często w służbie polityki, nie dając tym samym autorom możliwości, by skupić się na własnych intencjach twórczych, niezależnych od tego, co działo się w wielkim świecie i czego należało dostarczać odbiorcom. Nawet w utworach Marii Konopnickiej. zaliczanych do klasyki polskiej literatury dziecięcej, można doszukiwać się aluzji do rzeczywistości pozaliterackiej. Sytuacja ta zmieniła się u początków wieku XX, kiedy to młodzi twórcy demonstracyjnie głosili hasło sztuki dla sztuki. W czasach powojennych tendencja ta się utrzymała, co uczyniło literaturę sposobem na ewokowanie treści bardziej osobistych. Najlepiej zadanie to wypełnia oczywiście liryka osobista. Jej kobieca, XX-wieczna odsłona, to pewne novum w naszej rodzimej literaturze.

Najpopularniejsze wiersze kobiece

Psychologia udowadnia, że kobiety są znacznie bardziej skłonne do kierowania się emocjami, niż mężczyźni, co czasem wytyka się im jako słabość. O ileż jednak uboższy byłby świat pozbawiony uczuć, o ile płytsza byłaby bez nich egzystencja. Nowoczesna poezja kobieca dostarcza dowodów na to, że kobiety postrzegają świat w bardzo złożony sposób, jest on w specyficzny sposób przefiltrowany przez osobiste, czasem wręcz intymne odczucia. Twórczość tego rodzaju posiada często wymowę dość uniwersalną, ale przedstawioną za pomocą bardzo prywatnych obrazów. Spośród polskich poetek XX wieku znacząco wyróżnia się postać Haliny Poświatowskiej, która jest obecnie prawdopodobnie najpoczytniejszą autorką wierszy. Jej utwory w znakomitej większości nie posiadają tytułów, zapisane są jako wiersze białe, to znaczy są pozbawione rymów i wyzwolone z rygorów regularnej wersyfikacji. Są zaś zapisem skomplikowanego życia wewnętrznego śmiertelnie chorej kobiety, która patrzy na otaczającą ją rzeczywistość przez pryzmat tęsknoty za ukochanym mężczyzną i pragnieniem życia u jego boku, a także wobec strachu przed cierpieniem i nieuniknioną śmiercią. Utwory Poświatowskiej wydano w czterech tomikach poetyckich, jednak obecnie najczęściej spotykaną formą wydawniczą są przedruki zbierające całość dorobku poetki. Chora na serce Poświatowska zmarła w wieku 32 lat, z czego 11 przeżyła jako wdowa.

Filed under: Bez kategorii

Leave a Reply