Andrzej Sakowski – nowe oblicze literatury fantasy

0

Jeszcze kilka lat temu student, który chciał napisać pracę magisterską na temat twórczości Andrzeja Sapkowskiego usłyszał, że na temat literatury niskich lotów nie tworzy się prac naukowych. Tak, chociaż powieści Andrzeja Sapkowskiego są czytane przez miliony, a gra komputerowa stworzona na podstawie cyklu powieściowego o Wiedźminie przeżywa sławę międzynarodową, nazwisko pisarza nie jest poważane przez profesorów literatury. Studentom polonistyki nie wypada się przyznawać, że czytują Sapkowskiego. W dobie, kiedy, jak podają badania czytelnicza, około sześćdziesięciu procent ludzi w naszym kraju nie czyta w ogóle, takich pisarzy jak Sapkowski powinno otaczać się uznaniem, a nie obdarzać lekceważącym wzruszeniem ramion. Pisarz jest z zawodu inżynierem i ową żyłkę inżynierskiego myślenia widać w sprawnym konstruowaniu intrygi. Literacki debiut zaliczył na łamach czasopisma „Fantastyka”. Tam bowiem opublikował opowiadanie, które napisał na konkurs. Sapkowski zajął trzecie miejsce tekstem „Wiedźmin”. I tak zaczęła się jego przygoda z literaturą i fantastyką. Czytelnicy pokochali postać wiedźmina, więc to on stał się bohaterem trzech tomów opowiadań, a także znanego pięcioksięgu. Trudno w tej chwili uwierzyć, że niewielkie opowiadanie dało początek nie tylko fascynującej sadze, ale wiedźmin trafił do literatury komiksowej, filmu i do gier komputerowych, które świadczą o ogromnej popularności postaci. Zresztą postać wiedźmina nie od razu wyglądała tak jak teraz. Bohater rodził się powoli, powoli też zarysowywał się zarys konstrukcyjny cyklu powieściowego. Geralt z Rivii zawodowo trudni się łowieniem i pokonywaniem potworów. Trudno powiedzieć, czy do końca jest już człowiekiem. Jako małe dziecko przeszedł pewną mutację i skomplikowane szkolenie, które praktycznie czyni go niezwyciężonym. Geralt jest bardzo wierny zasadom obowiązującym w jego stowarzyszeniu. Jest bezstronny, nie angażuje się po żadnej ze stron w sprawach, które nie do końca moralnie są czyste. Jest sprawiedliwy, a jednocześnie bezlitosny. Jednak odzywają się nim czasami instynkty, które jasno wykazują, że Geralt jest nie tylko najemnikiem pracującym za określone korzyści. Andrzej Sapkowski umieścił swoich bohaterów w świecie, który nie istniał. To on jest kreatorem rzeczywistości, tak jak inni autorzy powieści fantasy. Gdzieś tam pada mimowolnie informacja, że wydarzenia dzieją się na Ziemi przed epoką zlodowacenia. Budując swój świat, Sapkowski śmiało sięga po motywy znane z baśni, legend, opowieści mitologicznych. Znane wątki przekształca, wprowadzając motywy okrucieństwa. Postacie, które kogoś przypominają i wydają się nam bliskie, nagle okazują się nie takie jak oczekiwaliśmy. Łamane są konwenanse literackie. Nic nie jest proste i jedno znaczne, nawet skomplikowany związek łączący Geralta z czarodziejką Yennifer. Niezwykle interesującą postacią jest Cirli, która znacząco wpływa na przebieg zdarzeń, choć z pozoru wydaje się niepozorną postacią. Losy dziewczynki i wiedźmina splatają się ze sobą w momencie, kiedy Geralt jako zapłatę za swoje usługi prosi królową Cintry o „prawo niespodzianki”. Jest to znana historia występująca w baśniach i mitach. Prośba dotyczy ofiarowania czegoś o czym gospodarz jeszcze nie wie, a ma w domu. Ową niespodzianką jest właśnie Cirli, nieślubne dziecko córki królowej Cintry. Popularność sagi o wiedźminie zaskoczyła prawdopodobnie samego Sapkowskiego, a jednak mimo wielu próśb czytelników zakończył ją i nie zmierza kontynuować. Wyruszył w inne rejony literackie, a sam wiedźmin stał się ważnym bohaterem popkultury.

Filed under: Bez kategorii

Leave a Reply